در دنیای پر مشغله این روزها، قراردادهای متنوعی برای شروع کار بسته میشوند. یکی از انواع آنها میتوان به قرارداد کار موقت اشاره کرد. برای عقد این نوع پیمانها باید از قوانین قرارداد موقت پیروی کرد و بر اساس اصول ارائه شده قدم برداشت. چنانچه یک شغل نیاز به فعالیت در یک زمان مخصوص داشته باشد و پس از گذشت این دوره کار به اتمام برسد، از قرارداد موقت بهره برده میشود.(مانند فعالیتهای ساختمانسازی)این نوع قراردادها به این دلیل که فرایند راحتی را برای انعقاد سپری میکنند، مورد توجه بسیاری از کارفرمایان قرار گرفتهاند. کارفرمایان در طی زمانی که با شخصی قرارداد بستهاند، این وظیفه را دارند تا حقوق فرد و مزایای ذکر شده در قرارداد را تمام و کمال پرداخت کنند.
آنچه در این مطلب می خوانیم
قرارداد کار موقت چیست؟
قوانین کار موقت به گونهای وضع شدهاند که در طی آن میان کارفرما و کارمند یا کارگر، قراردادی با مدت زمان مشخص بسته میشود. به بیان بهتر زمان شروع و پایان کار در همان ابتدا و در قرارداد مذکور آورده شده و این امکان را به طرفین قراداد میدهد تا مدتی معین برای فعالیتهای خود در نظر بگیرند. بلافاصله بعد از عقد این پیمان، کارفرما موظف است حقوق و مزایای فرد استخدام شده را تمام و کمال، و در مدت تعیین شده میان طرفین، پرداخت کند. در طی این مدت کارفرما نمیتواند به هر دلیلی به فسخ قرارداد روی آورد، البته همواره استثنائاتی نیز وجود دارد اما به صورت کلی این اجازه به وی داده نشده است.
کاربردهای قرارداد کار موقت
این نوع قرارداد، عموما در مواردی که یک پروژه کوتاه مدت وجود دارد مورد استفاده قرار میگیرد. به عنوان مثال در یک پروژه ساختمانسازی ممکن است که کارفرما با یک گچکار به شکل موقت قرارداد ببندد و طی این مدت حقوق و مزایا به او پرداخت کند. و یا فردی برای برداشت محصول یک زمین بزرگ، به استخدام کارفرما در آید و بابت کار خود حقالزحمه بگیرد. در پایان همه این موارد شخص باید برای بستن پیماننامهای دیگر به کارفرمای دیگری مراجعه کند. این شیوه برای اکثر کارفرمایان، بسیار مناسب است اما در این بین ممکن است که امنیت شغلی کارگران با خطر روبرو شود. بعضی از اوقات، رئیس یک شرکت نیز میتواند برای اضافه کردن نیروی موقت به نیروی در حال کار خود از این نوع قرارداد استفاده کند.
دلایل استفاده از قرارداد موقت
دلایل استفاده از قرارداد موقت
یکی از مهمترین دلایلی که این نوع قرارداد را به وجود آورده؛ کمبود شغل برای افرادی است که تقاضای کار دارند. به عبارتی تعداد اشخاصی که در جستجوی کار هستند از میزان شغلهای موجود در اطراف ایشان بیشتر است. ممکن است فردی در حوزهای تخصص و مهارت کافی نداشته باشد و پروژهای را با مشکل مواجه کند. از این جهت قراردادهای موقت راهی شده تا کافرمایان، میزان تسلط فرد بر روی کار خویش را بسنجد و چنانچه مطلوبیت کافی برای این کار را نداشت؛ پس از پایان قرارداد از ادامه کار با کارپذیر خودداری کند.
برای عقد قرارداد موقت از چه قوانینی باید پیروی کرد؟
برای عقد قرارداد کار موقت نیز باید از یک سری قوانین پیروی کرد و بر اساس اصول پیش رفت. به عبارتی برای بستن قرارداد باید از یک سری نکات ابتدایی شروع کرد تا به موارد تکمیلی آن رسید. این موارد عبارتاند از:
درج مشخصات طرفین
اولین قدم برای تنظیم این نوع قرارداد، درج مشخصات طرفین در سند قرارداد است. به این منظور کارفرما باید مشخصات عمومی خود مانند نام، نام خانوادگی، نام پدر، کد ملی، نشانی و شماره تلفن خود را در سند قرار داد بنویسد. اما موارد ذکر شده برای کارمندان یا کارگران کمی پیچیدهتر است و مشخصاتی که در این سند وارد میکنند به طبع بیشتر خواهد بود. کارپذیر اعم از کارمند و یا کارگر، موظف است تا اطلاعات زیر را در پیماننامه خود درج کند. این موارد عبارتاند از:
- نام
- نام خانوادگی
- نام پدر
- کد ملی
- نشانی منزل
- شماره تلفن
- تاریخ تولد
- وضعیت تاهل
- وضعیت نظام وظیفه
- تعداد فرزندان
- نوع مدرک تحصیلی
قوانین مربوط به قرارداد کار موقت
تعیین مدت قرارداد
دومین مورد از قوانین کار موقت پس از درج مشخصات طرفین، تعیین مدت قرارداد است. همانگونه که در ابتدای مطلب بیان شد، زمان شروع و پایان کار در این نوع از پیماننامهها، در همان ابتدای کار مشخص میشود. به این منظور کارفرما موظف است تا زمان شروع کار و مدت زمان فعالیت کارپذیر را در همان ابتدا مشخص کند. تعیین این موضوع از اهمیت بالایی برخوردار است. بنابراین در هنگام عقد قرارداد به این موضوع توجه ویژهای داشته باشید.
تعیین نوع کار
طبق قوانین کار موقت، در همان ابتدا باید نوع فعالیت و کار کارپذیر مشخص شود! به بیان بهتر اگر کارگری به منظور کار در بخش تولید یک کارخانه استخدام میشود، باید نوع فعالیت آن به صورت کامل و دقیق در بخش نوع فعالیت قرارداد آورده شود تا درآینده سوءتفاهمی برای هیچ یک از طرفین به وجود نیاید و روند کاری به صورت مطلوب پیش برود. کارپذیران (کارگر یا کارمند) باید توجه داشته باشند که کارفرما مجاز نیست تا از جملات کلی و مبهم در مورد نوع فعالیت شما در این بخش استفاده کند. به عبارتی باید به شکل کامل و دقیق از نوع فعالیت شما یاد شود. در غیر این صورت از امضای قرارداد خودداری کنید و از کارفرما بخواهید تا نوع فعالیت را جزء به جزء در این بند وارد کند. قراردادهایی که نوع فعالیت در آنها به صورت مبهم ذکر شده باشد، عموما از سوی قانونگذاران مردود و باطل اعلام میشوند؛ بنابراین اگر در طی کار با مشکلی مواجه شده و به قانونگذار مراجعه کنید، امکان پیروز شدن شما در مقابل کارفرما تا حد خیلی زیادی کاهش مییابد و به مشکل بر خواهید خورد.
تعیین ساعت کاری
نکته دیگر که در قرارداد کار موقت حائز اهمیت است؛ تعیین ساعت کاری است. کارفرما موظف است که در همان ابتدا میزان ساعت کاری کارپذیر را مشخص کند. به عنوان مثال اگر کارگر استخدامی باید هشت ساعت در طول روز فعالیت داشته باشد، میبایست در قرارداد به آن اشاره شود. اگر کارگر بیش از این میزان ساعت فعالیت خود را ادامه دهد مشمول اضافه کاری شده و مزایا به وی تعلق میگیرد. البته چنانچه کارپذیر فعالیت کمتری از میزان ساعت ذکر شده در قرارداد داشته باشد، کارفرما میتواند در رابطه با حقالزحمه با او مشورت کند.
تعیین محل کار از مهمترین نکات در قرارداد کار موقت
از مهمترین نکاتی که باید در هنگام عقد قرارداد در بندهای آن ذکر شود محل دقیق کار است. به عبارتی کارفرما باید محل دقیق کار و فعالیت کارپذیر را در قرارداد شرح دهد. حتی اگر کار به گونهای بود که کارپذیر مجبور به فعالیت در شهر دیگری شد، باید در این بند ذکر شود. از طرفی اگر فعالیت به شکلی باشد که امکان تغییر محل کار برای کارپذیر در آینده وجود داشت، کارفرما باید در ابتدا به آن اشاره کرده و در قرارداد ذکر کند.
قوانین و الزامات عقد قرارداد موقت
تعیین میزان حقوق و دستمزد
شاید مهمترین بخش در قرارداد کار موقت مربوط به تعیین دستمزد باشد. ضروری است که در همان ابتدا میزان حقوق و مزایای اختصاصی به کارپذیر مشخص شود تا در آینده با مشکلی مواجه نشوند. در این بخش باید حداقلهای قانونی نیز مدنظر قرار داده شوند. به بیان بهتر کارفرما باید علاوه بر موارد ذکر شده؛ حق مسکن، حق اولاد، سابقه کار، بیمه، حق الزحمه و… را نیز در نظر بگیرد. توجه داشته باشید که بیمه یکی از حقوق کارگران موقت است و کارفرما باید در مدت فعالیت کارگر، وی را بیمه کند. البته شرایط ویژهای نیز از جمله قراردادهای پیمانکاری تک نفره وجود دارد که در طی آن شرایط متفاوتی اعمال میشود.
تعیین میزان تعطیلات در قرارداد کار موقت
بهتر است که در قرارداد منعقد شده به میزان تعطیلات نیز اشاره شود. به بیان بهتر، باید میزان مرخصیهای هفتگی، ماهانه و سالانه طبق قانون کار به کارپذیر ارائه شود و به این میزان در بند قرارداد اشاره شود. تعطیلات رسمی و روزهای جمعه جزء مواردی هستند که به صورت تعطیلی با حقوق در نظر گرفته میشوند. در مورد مرخصیها نیز باید کارفرما به مرخصی استحقاقی، استعلاجی و … توجه داشته باشد و مطابق با قوانین، این موارد را به کارپذیر اختصاص دهد.
تعیین تعهدات طرفین (کارفرما و کارپذیر)
تعهداتی که کارفرما و کارپذیر نسبت یکدیگر دارند از اهمیت بالایی برخوردار است و چنانچه یکی از طرفین تعهدی بر گردن داشت باید در قسمت تعهدات به آن اشاره کند تا هیچ یک از آنها در آینده با مشکلی روبرو نشوند.
تهیه چند نسخه از قرارداد
پس از اتمام نگارش موارد ذکر شده طبق قوانین کار موقت باید تعداد 4 نسخه از این قرارداد تهیه شود. الزامی است که متن تمام این قراردادها به صورت یکسان و بدون کوچکترین تغییری باشد تا در آینده مشکلی متوجه طرفین نشود. این نسخهها به منظور ارائه به افراد زیر تدارک دیده میشوند:
- نسخهای برای کارفرما
- نسخهای برای کارپذیر (کارگر یا کارمند)
- نسخهای برای تشکل کارگری (در صورت وجود)
- نسخهای برای اداره کار و رفاه اجتماعی (کارفرما موظف است این نسخه را به اداره تقدیم کند)
نکات مهم در رابطه با قرارداد کار موقت
این روزها به دلیل کمبود شغل و تعداد بالای متقاضیان کار، قوانین کار موقت به وجود آمدهاند و بر اساس این قوانین، کارفرمایان میتوانند تعدادی کارپذیر به صورت موقت به استخدام خود درآورند. به موجب این قرارداد کارپذیر برای مدتی به استخدام کارفرما درمیآیند و طی یک مدت زمان مشخص، کار کرده و در قبال آن حقوق و مزایا دریافت میکند. البته برای عقد این قرارداد باید یک سری نکات از جمله تعیین ساعت کاری، تعیین حقوق، محل کار، تعهدات طرفین و… رعایت شوند. ممنون که تا انتهای این مقاله با مهرکیا همراه بودید.
هیچ دیدگاهی نوشته نشده است.